Leica M9
Powrót do przyszłości
Leica M9 oznacza długo oczekiwane wejście serii M do świata pełnoklatkowych aparatów cyfrowych. Jej 18-megapikselowy czujnik CCD, klasyczna konstrukcja dalmierza i kompatybilność ze wszystkimi obiektywami M zapewniają idealną harmonię między analogową precyzją a cyfrową innowacyjnością.
Leica X1
Aparat kompaktowy z czynnikiem X
Leica X1 zapewnia jakość lustrzanki cyfrowej w kompaktowym formacie. Jej czujnik APS-C i wbudowany obiektyw Elmarit 24 mm f/2,8 zapewniają wyraźne, jasne zdjęcia. Minimalistyczny design i ręczna obsługa sprawiają, że jest to purystyczny aparat Leica, idealny w podróży.
Leica S2
Pewność siebie.
Leica S2 to imponujący debiut w cyfrowym, średnim formacie. Dzięki 37,5 megapikselom, nowo opracowanym obiektywom S i obsłudze DSLR łączy on precyzję Leica i doskonałą wydajność, zapewniając profesjonalne zdjęcia, które wymagają prawdziwej wielkości.
LOBA 2000–09
W okresie zmian kulturowych
Pod koniec pierwszej dekady XXI wieku nagroda Leica Oskar Barnack Award stała się prestiżową wizytówką światowego reportażu. Karin Rehn-Kaufmann, od 2008 roku pełnomocniczka generalna galerii Leica, profesjonalizuje jury, wystawę i wymagania kuratorskie. Dzięki niej LOBA zyskuje na znaczeniu i zasięgu. Wyróżnione serie tej dekady opowiadają o napięciach społecznych, zmianach kulturowych i godności ludzkiej – tematach, które Leica i Rehn-Kaufmann konsekwentnie eksponują.
2000
Luc Delahaye
Luc Delahaye pokazuje Rosję w okresie transformacji – pośród postsowieckiego rozczarowania i ludzkiej rezyliencji. Jego wielkoformatowe, łagodne i spokojne kompozycje przekształcają codzienne chwile w symboliczne sceny. W czasach, gdy fotografia reportażowa i Rosja definiują się na nowo, Delahaye łączy dokumentalną dokładność z chłodnym dystansem obserwatora – gdzieś pomiędzy rzeczywistością a refleksją.
2001
Bertrand Meunier
W mocnych czarno-białych motywach Meunier opowiada o Chinach w okresie przemian, jakich nie widuje się zbyt często. W centrum uwagi znajduje się koniec wielkich chińskich miast przemysłowych, a tym samym przede wszystkim trudna, nowa rzeczywistość życia robotników, którzy z godnością stawiają czoła swojemu losowi.
2002
Narelle Autio
W fotografiach Narelle Autio australijskie plaże stają się magicznymi przestrzeniami, w których światło, woda, piasek i ludzie przenikają się nawzajem. Jej seria odzwierciedla pragnienie lekkości i przynależności, charakterystyczne dla początku XXI wieku. Kolory, refleksy i ruch – zdjęcia Autio celebrują delikatną równowagę między środowiskiem a radością życia. Jednocześnie artystka zadaje pytanie, czym jest ojczyzna w dobie globalizacji.
2003
Andrea Hoyer
Miasta, plaże, przestrzenie – od 1998 roku Andrea Hoyer wyrusza ze swoim aparatem Leica M6 w podróż po krajach postsowieckich. Jej seria uchwyciła ludzkie wspomnienia i ciszę między ruinami. Ciche przestrzenie, architektura i ciała stają się częścią kompozycji, która opowiada o tożsamości, stracie i pamięci – z wielkim wewnętrznym spokojem i widoczną bliskością.
2004
Peter Granser
Z delikatnym humorem i przenikliwym spojrzeniem Peter Granser portretuje amerykański raj rekreacyjny Coney Island jako symbol społeczeństwa między nadmiarem a alienacją. Jego jasno skomponowane zdjęcia pokazują ludzi, którzy bawią się, czekają, marzą – jako część kolorowej, ale kruchej powierzchni. W Stanach Zjednoczonych na początku XXI wieku, krótko po 11 września, seria ta wydaje się melancholijnym studium powrotu do rozrywki.
2005
Guy Tillim
Guy Tillim dokumentuje Johannesburg po apartheidzie – miasto, które uosabia zarówno nadzieję, jak i rozpad. Jego zdjęcia pokazują mieszkańców, ulice, fasady pełne blizn i nowej energii. W globalnej dyskusji na temat nierówności i zmian urbanistycznych prace Tillima reprezentują szczere, pozbawione patosu spojrzenie na Afrykę: bliskie, pełne szacunku, pozbawione stereotypów.
2006
Tomás Munita
Tomás Munita towarzyszy życiu w Afganistanie po upadku talibów. Jego zdjęcia opowiadają o godności, wyczerpaniu i kraju między odrodzeniem a zniszczeniem. W czasach, gdy zdjęcia wojenne często stają się symbolami, Munita znajduje cichą chwilę pomiędzy nimi – spojrzenie, które mówi więcej niż przemoc. Jego seria podkreśla znaczenie empatii w fotografii kryzysowej.
2007
Julio Bittencourt
W opuszczonym wieżowcu „Prestes Maia” w São Paulo Julio Bittencourt portretuje ludzi, którzy odzyskują przestrzeń i godność. Przez okna i fasady obserwuje ich codzienne życie na marginesie społeczeństwa – i tworzy intymność poprzez dystans. W latach napięć społecznych i rosnących nierówności w Brazylii jego seria jest cichym manifestem na rzecz większej widoczności i prawdziwej wspólnoty.
2008
Lucia Nimcová
Lucia Nimcová pokazuje codzienność swojego rodzinnego miasta na Słowacji: kobiety, rodziny, mieszkania pomiędzy wspomnieniami a teraźniejszością. Jej fotografie łączą dokumentację i inscenizację, rzeczywistość i wspomnienia. Powstają one w czasach, w których Europa Wschodnia jest na nowo opowiadana kulturowo – pomiędzy dostosowaniem a tożsamością. Nimcová odnajduje piękno w niepewności, postawę w sferze prywatnej.
2009
Mikhael Subotzky
W serii „Beaufort West” Mikhael Subotzky analizuje strukturę społeczną małego, południowoafrykańskiego miasteczka: więzienie, rolnictwo i stacja benzynowa. Ludzie, którzy pozostają, mimo że wszystko się zmienia. Jego zdjęcia są precyzyjne, analityczne, głęboko empatyczne. W zglobalizowanym świecie pełnym nierówności jego twórczość symbolizuje odpowiedzialność – i fotografię, która patrzy tam, gdzie inni odwracają wzrok.
Nadal wierzę, że fotografia – nawet pojedyncze zdjęcie – może zmienić sposób, w jaki ludzie postrzegają problem.– Karin Rehn-Kaufmann