Leica Digilux
Zwiastun nowej ery
Pierwszy Digilux stanowi początek nowej ery: Oparty na modelu Fujifilm MX-700, ten kompaktowy aparat o rozdzielczości 1,5 megapiksela zapewnia zadziwiające rezultaty. Trzy lata później, we współpracy z firmą Panasonic, następuje ważny przełom: powstaje Digilux 1. Również dzięki uwzględnieniu konkretnych życzeń klientów stanowi ona punkt wyjścia dla udanej linii aparatów cyfrowych. A wraz z nią – trwające do dziś partnerstwo.
LOBA 1990–99
O ludziach
LOBA tej dekady oznacza większy nacisk na reportaż i fotoreportaż, który skupia się na człowieku. Seria zdjęć z różnych zakątków świata pokazuje zarówno codzienne życie, jak i całe środowiska życia. Globalne realia uwidaczniają się poprzez szczegóły. Nagrodzone reportaże opowiadają o pracy i ubóstwie, migracji, nadziei i stracie, różnorodności kulturowej i wspólnej wrażliwości.
1990
Raphaël Gaillarde
Gaillarde towarzyszy naukowcom w lasach deszczowych Amazonii podczas niezwykłej wyprawy badawczej wysoko nad dżunglą, krajobrazami rzecznymi i społecznościami tubylczymi. W ten sposób powstaje seria, która odzwierciedla nieograniczoną fascynację bioróżnorodnością, bogactwem gatunków, ale także rosnącą troską o niszczenie środowiska. W czasach, gdy kwestie środowiskowe stają się przedmiotem globalnej polityki, dokumentuje on kruchą równowagę między odkrywaniem a eksploatacją.
1991
Barry Lewis
Lewis skupia swoją uwagę na Copșa Mică w Rumunii, jednym z najbardziej zanieczyszczonych miast Europy w tamtym czasie. Jego ujęcia pokazują dzieci z sadzą na twarzach, szare krajobrazy i ludność, która dosłownie żyje pod ciężarem chemii i przemysłu. W kontekście postkomunistycznych przemian seria ta wydaje się być dowodem kosztów modernizacji.
1992
Sebastião Salgado
Czarne chmury dymu, pokryte olejem zwierzęta, robotnicy harujący w piekle ognia. Salgado fotografuje apokaliptyczne sceny w płonącym Kuwejcie po wojnie w Zatoce Perskiej i dzięki temu zdobywa swoją drugą nagrodę LOBA, na którą w pełni zasługuje. Ta wyjątkowa pod względem atmosfery seria pokazuje nie tylko przemoc wojny, ale także w monumentalny sposób jej ekologiczne zniszczenia i cenę geopolitycznych walk o władzę.
1993/94
Eugene Richards
Richards dokumentuje wysychanie mokradeł Hadejia-Nguru w Nigerii, pokazując, że kryzys klimatyczny i niedobór zasobów nie są abstrakcyjnymi pojęciami, ale zagrażają codziennemu życiu ludzi. Jego zdjęcia w empatyczny i pełen oddania sposób pokazują rybaków, rolników i rodziny, których źródła utrzymania zanikają. W 1993 roku LOBA stała się niezależna i została odpowiednio zreorganizowana, dzięki czemu Richards otrzymał nagrodę za oba lata działalności.
1995
Gianni Berengo Gardin
Gardin fotografuje życie rodzin romskich we Florencji. Pokazuje dzieci podczas zabawy, rodziny w codziennym życiu, społeczność na obrzeżach miasta i społeczeństwa. Jego zdjęcia są pełne szacunku i przełamują stereotypy. W latach 90., kiedy migracja staje się coraz bardziej widoczna, opowiada historię przynależności i wykluczenia.
1996
Larry Towell
Właśnie teraz, gdy globalizacja nabiera coraz większego tempa, Towell pokazuje, jak mobilność kształtuje ludzi, ale także burzy stare porządki. Towarzyszy on religijnym, meksykańskim menonitom, którzy wyjeżdżają do Kanady jako pracownicy sezonowi. Jego seria pokazuje napięcie między tradycją religijną a trudami współczesnej migracji zarobkowej.
1997
Jane Evelyn Atwood
Atwood przez lata pracuje nad tą serią, która towarzyszy kobietom w więzieniu i portretuje ich życie. Jej empatyczne, ale nieustraszenie szczere zdjęcia celowo pokazują ciasnotę, bliskość, przemoc i człowieczeństwo za kratkami. W latach 90., kiedy debaty na temat praw kobiet nabierają tempa, fotografie te dają głos niewidzialnym, i na nowo stawiają pytania dotyczące władzy, kontroli i empatii.
1998
Fabio Ponzio
Po upadku żelaznej kurtyny Ponzio podróżuje po Europie Wschodniej. Jego zdjęcia uchwyciły twarze, krajobrazy i miasta w okresie przemian – pełne melancholii i nadziei. Seria stała się poetycką kroniką całego zakątka świata, który pomiędzy ruinami a nowym początkiem poszukuje swojej nowej tożsamości.
1999
Claudine Doury
Pod koniec tysiąclecia seria Doury wydaje się zaproszeniem do ponownego przemyślenia kwestii tożsamości i korzeni kulturowych. Fotografuje ona mniejszości w Syberii, takie jak Nanai lub Evenken. Jej zdjęcia charakteryzują się bliskością, wrażliwością i cichą poezją, opowiadają o tradycji, pamięci i grożącej utracie różnorodności kulturowej.
Moimi zdjęciami staram się poruszać różne kwestie, wywoływać dyskusję, abyśmy mogli wspólnie rozmawiać o problemach i znajdować rozwiązania.– Sebastião Salgado