Leica GmbH w Solms
Aparat staje się marką i wyprowadza się
61 lat po wprowadzeniu na rynek Leica I dzieje się coś, co w rozwoju produktu można uznać za najwyższe wyróżnienie: nazwa produktu staje się własną marką. Cała sekcja fotograficzna firmy Leitz zostaje oficjalnie przekształcona w Leica GmbH w 1986 roku. W ramach nowej niezależności Leica przenosi się w 1988 roku do nowej fabryki w Solms, niedaleko miasta macierzystego Wetzlar. W następnym roku powstaje Grupa Leica, która obejmuje również międzynarodowe oddziały pod nowym, choć już dawno ugruntowanym szyldem Leica.
LOBA 1981–89
Przeciwko nędzy
Pierwsi laureaci nagrody Leica Oskar Barnack Award w latach 80. skupiają się na ciemnych stronach tego pełnego kontrastów okresu, opowiadając o nieszczęściach i konfliktach spowodowanych przez człowieka. Jednak w samym środku tego wszystkiego pojawiają się momenty oporu, nadziei i godności. W zróżnicowanym polu napięć między nędzą a optymizmem LOBA od samego początku staje się sceną dla godnych uwagi, humanistycznych historii, a tym samym: autentycznie udokumentowanej historii współczesnej.
1981
Björn H. Larsson Ask
Po Florisie Bergkampie Larsson Ask zostaje drugim laureatem nagrody LOBA. Jego bezkompromisowa seria, która towarzyszy dziewczynce pokrytej oparzeniami podczas przeszczepów skóry i rekonwalescencji, w empatyczny sposób uwidacznia ból i wytrwałość, jakie wiążą się z ludzkim procesem leczenia. W imponujący, osobisty sposób odzwierciedla zarówno postęp medyczny, jak i egzystencjalne doświadczenia graniczne.
1982
Wendy Watriss
Podczas gdy polityka i historia świata wydają się toczyć dalej niemal w ignorancji, reportaż Wendy Watriss świadczy o długotrwałych i dramatycznych skutkach decyzji wojennych i zbrodni wojennych: kalectwo fizyczne i izolacja społeczna determinują życie weteranów pokazanych tutaj, którzy po wojnie w Wietnamie muszą żyć z konsekwencjami działania środka Agent Orange. Na początku lat 80., kiedy Stany Zjednoczone wkraczają w zimną wojnę z nowym uzbrojeniem, zdjęcia te wydają się być ostrzegawczą przeciwwagą.
1983
Neil McGahee
McGahee portretuje dwóch starych farmerów z Minnesoty, którzy walczą o zachowanie swojego stylu życia. W ich twarzach i gestach widać trudy życia na wsi, ale także ich naturalną dumę i wytrwałość. Seria ta utrwala świat i związane z nim wartości, które w cieniu urbanizacji i postępującego rozwoju technologicznego lat 80. grożą zanikiem.
1984
Stormi Greener
W epoce zdominowanej przez kulturę młodzieżową Greener skupia się na temacie, który często pozostaje niewidoczny: godność i wartość długiego życia. Jej seria towarzyszy 106-letniej kobiecie w jej codziennym życiu. Intymne sceny higieny osobistej, jedzenia i cichej rutyny dają wgląd w starzenie się jako doświadczenie uniwersalne.
1985
Sebastião Salgado
Jego zdjęcia wychudzonych ciał i wyczerpanych spojrzeń wstrząsają opinią publiczną na całym świecie: Salgado dokumentuje głód w Etiopii w swoim niepowtarzalnym, pełnym wdzięku stylu, który tylko potęguje dramatyzm tematu. Ta seria jest przykładem jego humanistycznego stylu: epickiego, pełnego mocy, politycznego. W obliczu globalnych kryzysów gospodarczych fotografie stają się świadectwem brutalnych skutków nierówności strukturalnych.
1986
David Turnley
Sceny przemocy, upokorzenia, walki o własną godność i przepełniona nadzieją chęć historycznej zmiany: seria zdjęć Turnleya z połowy lat 80. przedstawiająca społeczeństwo południowoafrykańskie świadczy o głęboko ludzkim spojrzeniu na ostre kontrasty panujące w tym kraju. Potwierdza i podsyca zarówno walkę o wolność w kraju, jak i pojawiającą się na całym świecie krytykę dominującej segregacji rasowej.
1987
Jeff Share
W późnej fazie zimnej wojny seria ta dokumentuje ruch, który wspólnie i niezachwianie wierzy w pokój, a jego członkowie poświęcają swoją osobistą przyszłość na rzecz pokoju społecznego. Międzynarodowy marsz pokojowy na rzecz rozbrojenia atomowego, któremu Share towarzyszy przez dziewięć miesięcy, staje się również pośrednim sprzeciwem wobec coraz wygodniejszych przywilejów kapitalizmu i zniechęcenia polityką.
1988
Christopher Steele-Perkins
Ta seria poświęcona jest osobom, które przeżyły skandal związany z lekiem Contergan – lekiem przepisywanym kobietom w ciąży w latach 60. XX wieku na nudności, który spowodował poważne wady rozwojowe u tysięcy dzieci. Steele-Perkins pokazuje je kilkadziesiąt lat później w ich codziennym życiu, nie jako ofiary losu, ale jako osoby pełne godności i akceptacji dla własnej osoby. W latach 80., naznaczonych wiarą w postęp, seria ta staje się właśnie przez to międzypokoleniowym ostrzeżeniem: ostrzeżeniem dotyczącym odpowiedzialności medycznej.
1989
Charles Mason
Akcja ratunkowa trzech szarych wielorybów uwięzionych w lodzie na Alasce staje się międzynarodową sensacją medialną. Mason dokumentuje wyjątkowego ducha tego zbiorowego wysiłku przez 11 dni. W tym celu miesza się z różnorodną grupą osób, od rdzennych mieszkańców po aktywistów Greenpeace, i w obliczu napięć geopolitycznych tuż przed końcem zimnej wojny kreśli inny, uniwersalny obraz solidarności – między ludźmi, dla natury.
Mur upada, kurtyna się podnosi
Na ulicach Berlina emocje i historia łączą się w niespotykany dotąd sposób: wiwatujący ludzie na ręcznie rozbitym murze, łzy na twarzach, politycy, muzycy i celebryci w świetle reflektorów. Zjednoczenie Niemiec staje się światowym, symbolicznym spektaklem, który pomiędzy poruszającymi, prawdziwymi losami poszczególnych osób a szczerą nadzieją na wolność pozostawia również dużo miejsca na medialną i polityczną inscenizację. Niezapomniana dramatyczna chwila. Na scenie jedności.
Ludzie z AIDS
AIDS uderza w latach 80. i 90. jak szok: nowa, śmiertelna, napiętnowana choroba. Jednak dla wielu choroba ta pozostaje niewidoczna, co jednocześnie prowadzi do abstrakcyjnych lęków i ignorowania zagrożeń. Dwie poruszające serie zdjęć przeciwstawiają się temu, uwidaczniając emocjonalne konsekwencje AIDS.
Dorośli z AIDS
W 1993 roku Gideon Mendel w swojej serii The Ward dokumentuje życie młodych dorosłych na jednym z niewielu oddziałów AIDS w Londynie – przed wprowadzeniem skutecznych terapii. Jego zdjęcia pokazują troskę, bliskość, akceptację i pożegnanie i stają się odważnym świadectwem utraconego losu.
Dzieci z AIDS
Przez całe lata 90. Claire Yaffa pokazuje za pomocą swoich dramatycznych zdjęć ze specjalnego nowojorskiego ośrodka opieki dla dzieci chorych na AIDS, jak bardzo miłość i uczucie przeważają nad pewną śmiercią. W ten sposób nadaje niepowstrzymanej chorobie szczególnie ludzką i odpowiednio fatalną twarz.
Sen czy rzeczywistość?
Gdzieś pomiędzy artystyczną inscenizacją a autentycznym spojrzeniem na rzeczywistość: w połowie lat 90. gwałtowny wzrost elastyczności w fotografii i mobilności podróżniczej zmienia również spojrzenie na krajobrazy. Powstają fantastyczne serie, które dzięki jasnym kolorom, niecodziennym perspektywom i najwyższej jakości obrazu paradoksalnie sprawiają, że ich prawdziwą naturę dostrzega się dopiero na drugi rzut oka.
