Wraz z początkiem wojny kończy się niemiecki fotoreportaż. Reżim totalitarny toleruje tylko wybranych fotoreporterów, którzy są wykorzystywani jak żołnierze w kompaniach propagandowych. Dostarczają oni ludności wizualny materiał wojenny. Szczególnie aparat Leica IIIc kształtuje język obrazów perfidnej strategii medialnej, która stara się inscenizować przewagę siły, bliskość wydarzeń i wolę zwycięstwa. Goebbels nazywa precyzyjny i mobilny aparat Leica „bronią” w walce ideologicznej.

Jak ojciec, tak i Elsie Kühn-Leitz: ona również pomaga prześladowanym ludziom aż do późnych etapów wojny. Złapanie przez nazistów może w każdej chwili kosztować ją wolność, wolność jej rodziny, a tym samym przyszłość firmy. Świadome ryzyko, które wkrótce staje się realnym zagrożeniem. Kiedy „pół-Żydówka” Hedwig Palm zostaje zatrzymana podczas przekraczania granicy ze Szwajcarią, nieustępliwe poszukiwania zdrajcy przez gestapo wkrótce prowadzą do Elsie i jej ojca.

Jednak po wielu godzinach przesłuchania Ernst Leitz II zostaje zwolniony, a firma zostaje objęta „tylko” ścisłą obserwacją. Elsie bierze na siebie wyłączną odpowiedzialność za pomoc w ucieczce. W rezultacie trafia do więzienia gestapo we Frankfurcie, gdzie jest przetrzymywana w warunkach zagrażających jej życiu. Po trzech miesiącach desperackich starań jej ojcu udaje się jednak uwolnić Elsie. Według doniesień, dzięki łapówce w wysokości milionów.